Lieve volgers van dit blog,
Het lukt helaas niet om deze reis dit blog bij te houden. We zien en doen te veel voor een uitgebreid verslag.
Volg ons op polarsteps om verder te lezen hoe het met ons gaat. Volg me op mijn reis ‘Zuid Amerika rondreis ‘ via https://www.polarsteps.com/JolandaSprokholt/21953049-zuid-amerika-rondreis?s=861487e0-2191-497c-832a-6208a9a06562
Vriendelijke groet Sietse en Jolanda
De volgende dag rijden we verder Bolivia in en zien we heel veel grootschalige landbouw en veeteelt langs de weg. De eerste stop is bij San Jose, een oud Jezuïeten dorp. We bezoeken de historische plek van het oude Santa Cruz, bekijken het kleine museum en bekijken op het centrale plein de oude kerk met binnenplaats.
We rijden verder naar Santa Cruz, de tweede stad van Bolivia en schrikken van de hoeveelheid verkeer in de voorsteden. We bereiken veilig het centrum en kunnen een betaalde parkeerplaats voor de nacht vinden. We slenteren heerlijk door het oude centrum en bekijken de Cathedral. Dan blijkt dat het Halloween is en dat er die avond feest is in de stad. Wij genieten met volle teugen.
Op de dag van Allerheiligen worden er heel veel kleurrijke kransen verkocht langs de weg voor de dag erna, Allerzielen. Wij rijden verder naar Samaipata en onderweg gaat de eerste jerrycan met diesel in de tank. Onderweg zien we lange rijen auto’s maar vooral ook vrachtwagens bij de tankstations wachten op nieuwe brandstof. In Samaipata vinden we een camping voor de nacht. De volgende dag regent het en houden we een rustdag. De mannen gaan in de middag nog een wandeling maken.
Een dag later willen we weer verder. Echter komen we vast te zitten in de modder op het camping terrein. Wij komen er uiteindelijk uit met sneeuwkettingen om de banden. Haye moet wachten tot in de middag om er met een sjofel uit getrokken te worden. In de middag zie ik een tankwagen met benzine en diesel in het dorp. Ik mag aansluiten bij de auto rij en een half uur later heb ik 50 liter diesel in de tank. Dat is een gelukje.
De volgende dag bezoeken we een archeologische site in Samaipata en rijden we naar Aquile. Daar maken we een stop voor de nacht bij het plein. We doen er wat boodschappen en rijden door naar Sucre. Daar bezoeken we een site met honderden pootafdrukken van dinosaurussen. In het centrum vinden we een bewaakte parkeerplaats en gaan voor een heerlijke Boliviaanse maaltijd het sfeervolle centrum in.
Sucre heeft veel te bieden. We bezoeken het Native Textiel museum, het Casa de Independicia, het gebouw waar de onafhankelijkheid van Bolivia is getekend en het Etnografische museum. Bolivia is dit jaar 200 jaar onafhankelijk en dat wordt op diverse manieren en plaatsen gevierd. We genieten van de gezelligheid in het centrum.
De stad Potosi ligt op 4000 meter hoogte en deze dag gaan we flink steigen. Een prachtige route brengt ons in de bergen omhoog. Vervolgens komen we op een hoogvlakte waar weer heel veel landbouw plaats vindt. Wij zijn verbaasd dat er op zulke grote hoogte zoveel wil groeien. Potosi is op een steile helling gebouwd en we hebben moeite om een goede plek voor de nacht te vinden in de smalle straatjes van het centrum. Maar het lukt. Gelukkig hebben we geen last van hoogteziekte.
Potosi is omringd door zilvermijnen en hier werd vroeger het Boliviaanse geld gemaakt. Wij bezoeken het Casa National de la Moneda waar de zilveren munten werden geslagen. We verkennen verder het oude centrum en eten ’s avonds een echte parrilla.
Op 22 oktober gaan we de terug de grens over naar Brazilië. Als we 100 km hebben gereden gaat het mis in het dorp Mercedes en worden we aangereden door een oud mannetje. De zijkant van onze camper is zwaar beschadigd en zijn linker voorkant. Politie erbij halen heeft hier geen zin, die komen niet voor blikschade. Het mannetje is niet verzekerd en weet ook niet wat te doen. Als we op zoek gaan naar hulp weet iemand een man te bereiken die Engels spreekt.
Jean stelt voor naar de garage in het dorp te gaan en te vragen wat die kan doen en wat het gaat kosten. We accepteren wat cash geld wat het mannetje kan missen en spreken met de garage af voor een provisorische reparatie de volgende dag. Dat lukt prima en met de reparatie kunnen wij wel verder reizen.
Samen met Jean en zijn gezin brengen we de avond door op een recreatie plek aan de rivier. De volgende dag genieten we samen van een echte Braziliaanse bbq en reizen we in de middag verder naar het noorden.
In Campo Grande bezoeken we het museum met opgezette dieren van de Pantanal en informatie over de inheemse bevolking. Het Biopark Pantanal wat een kilometer verderop ligt is het grootste zoetwater aquarium ter wereld en laat zien wat er allemaal in het water leeft. Prachtige attractie. We overnachten in een dorp buiten de stad.
De volgende dag maken we een rit door het landschap, helaas met veel regen onderweg. We vinden voor de lunch een heerlijk visrestaurant en eindigen de dag op het centrale plein van Bonito, een dorp met veel toeristische attracties.
Bonito wordt hoog aangeschreven, maar de grotten zijn met dit weer niet bijzonder, de watervallen zijn klein en geschikt om in te zwemmen. Wij boeken een boottocht met de mogelijkheid om de rivier afwaarts te snorkelen. In een prachtige omgeving varen we de rivier op en als we mogen gaan snorkelen, ben ik de enige die gaat. Ellen kan dit sowieso niet, maar ook de mannen hebben moeite met drijven en het hoofd onder water.
Met wisselende weersomstandigheden besluiten we om verder te gaan en op zoek te gaan naar een excursie door de wetlands van de Pantanal. We vinden niets van onze gading en rijden verder naar een dorp 8 km van de doorgaande weg. Hier zou meer van de diversiteit van de Pantanal te vinden moeten zijn. Het ziet er niet echt uitnodigend uit en er is geen enkele informatie over tochten door de natuur te vinden behalve met een boot mee gaan om te vissen. Onderweg zien we diverse vogels en een kaaiman.
Wij vertrekken vervolgens naar de grens met Bolivia. In de stad Corumba eten we een heerlijke buffet lunch en daarna tanken we diesel. De tank van de camper vol en elk aanvullend 5 jerrycans van 20 liter. Diesel is in Bolivia slecht te krijgen.
We rijden naar de grens, daar duurt de procedure erg lang omdat de beambte voor het inklaren van de camper een leesbril nodig heeft, maar ook een Weinsberg camper niet in lijst met automerken kan vinden. Uiteindelijk komt het goed en vinden we in Puerto Sanzes een plek voor de nacht aan een meer.
Na nog eens vier dagen wachten kunnen we de campers ophalen in de haven. We volgen een procedure van 8 stappen die ons door de lokale agent is aangereikt. Op dinsdag 14 oktober nemen we ’s middags de sleutels en de campers in goede staat in ontvangst, halen de bagage uit het appartement en tanken de gasflessen vol bij een gasstation. Daarna rijden we naar Colonia del Sacremento en brengen een eerste nacht op een camping door.
De volgende ochtend bezoeken we het stadje wat een oud koloniaal verleden heeft en nog vele oude kenmerken en straatjes met klinkers heeft. We doen boodschappen en rijden vervolgens naar Carmelo. Daar vinden we een plek voor de nacht aan de rivier.
Via Mercedes rijden we verder naar het noorden. De plekjes hier zijn eenvoudig en vallen qua sfeer wat tegen. In Fray Bentos bezoeken we een oude vleesfabriek. Hier werd de beroemde Engelse corned beef ingeblikt en de wereld over verscheept. Ook de volgende plek Paysandu, de tweede plek van Uruguay, heeft weinig toeristisch te bieden. Na een bezoek aan het centrale plein, de Cathedraal die dicht is en de begraafplaats rijden we door naar Termas del Dayman vlak bij Salto. Daar vinden we een mooie plek voor de nacht naast de warm water baden.
De volgende ochtend bezoeken we de warm water baden en genieten van zonnig warm weer en hete baden. Na de lunch rijden we naar Salto. Ook hier valt weinig te beleven. We rijden door naar Bella Union. Onderweg krijgen we gigantische hoosbuien met onweer erbij. De plek voor de nacht bij de rivier is helaas de uitgaansplek. Wij doen deze nacht geen oog dicht.
Om 9.00 uur zijn we bij de grens met Brazilië. De formaliteiten aan de kant Uruguay zijn zo geregeld. Maar als we de brug over zijn en in Brazilië aankomen is daar geen douane- of immigratiekantoor en moeten we 75 km verder rijden naar Uruguana om daar de formaliteiten te regelen. Vooral de douane heeft er moeite mee dat we zo een rare route rijden, maar uiteindelijk helpen ze ons netjes. In de stad zelf kunnen we geen geld pinnen, geen simkaart kopen en lukt het net aan om met een creditcard een lunch te betalen. We rijden verder naar het noorden en overnachten deze keer bij een voetbalstadion waar alles rustig is.
We veranderen ons plan om via Brazilië verder naar het noorden te gaan vanwege de rare loop van de wegen in een plan om via Argentinië verder te gaan. Deze keer gaat alles bij beide grenzen vlot en soepel, zelfs deels in het Engels. In San Ignacio stoppen we bij de ruïnes van een oud Jezuieten klooster. Echter moet de entree cash worden betaald. En dat hebben we nog niet. Dus lopen we om het terrein heen en kijken van buiten af naar de ruïnes.
De volgende stop is bij de mijnen van Wanda. Hier zit amethist in de grond en krijgen we een rondleiding door de grotten waar het gedolven wordt. In de winkel hanteren ze helaas Amerikaanse prijzen dus laten we de kristallen liggen. We rijden door naar Puerto de Iguazu en bekijken daar het drielanden punt met Argentinië, Brazilië en Paraguay. Voor een bezoek aan de watervallen zijn we deze dag te laat en we overnachten bij een politiepost vlakbij de luchthaven.
Om 8.00 uur rijden we de parkeerplaats op bij de watervallen van Iguazu. We kopen toegangskaarten en stappen vervolgens in het treintje dat ons naar het verste punt brengt bij de Daibolo watervallen. We lopen 1 km over bruggetjes over de waterpartijen om bij de grootste waterval te komen. Deze geeft zoveel bruiswater dat we zelf helemaal nat worden. Terug met het treintje komen we bij een station waar we nog twee verschillende wandeltochten maken om nog meer watervallen te zien vanuit verschillend perspectief. Een overweldigende indruk van water en waterkracht overspoelt ons. We eindigen de dag op een camping met zwembad en warme douches.
Op 8 september hebben we onze camper naar Hamburg gebracht om verscheept te worden naar Montevideo in Uruguay. De instructies van IVSS waren helder en we konden op tijd onze camper bij de Douane laten checken en op de kade parkeren. Op 12 september is de boot met de camper aan boord uit Hamburg vertrokken.
Op 30 september hebben wij de deur van het appartement achter ons dichtgetrokken en zijn we naar Alphen aan de Rijn gegaan voor een laatste nachtje in Nederland. We hebben gezellig bij onze jongste zoon gelogeerd.
Op 1 oktober vliegen we om 12.00 uur van Schiphol naar Punta Cana in de Dominicaanse Republiek. Hier hebben we een overstap van 7 uur. We gaan door de douane met ons e-ticket en halen onze tassen van de band. We vinden een tentje om wat te eten en te drinken en brengen verder de tijd door in de vertrekhal. Om 23.00 uur locale tijd gaan we weer de lucht in. Na 7 uur vliegen landen we in Sao Paulo waar we nog een overstap hebben. Twee uur later gaan we weer de lucht in voor het laatste traject naar Montevideo. Als we daar om 12.00 uur landen worden we opgewacht door Haye en Ellen die via Madrid een uur eerder zijn geland.
De taxi die we gereserveerd hebben is snel gevonden en zo rijden we een half uur later naar de stad en worden we bij ons appartement voor de deur afgezet. We hebben een appartement gehuurd omdat we hier 5 dagen zullen verblijven. In de middag verkennen we het oude centrum van de stad en vinden een restaurantje voor de avond. Onze eerste grill maaltijd is een feit.
De volgende dag besluiten we om een museum in een ander deel van de stad te bezoeken. Castillo Pittamiglio is een bizar huis gebouwd door een architect die ook alchemist was. De inrichting van het museum weerspiegelt dan ook deze alchemie. Ellen en ik gaan er met de bus heen. De mannen gaan lopen. Samen gaan we met de bus terug.
In het weekend wordt de “Dia die Patrimonio” gevierd en zijn er festiviteiten in de stad. Alle musea zijn gratis en er zijn kraampjes met van alles en nog wat in de autovrije hoofdstraten. We bezoeken het Andes museum dat gewijdt is aan de vliegtuigcrash in het Andes gebergte uit 1972. Hierbij zijn 16 van de 45 inzittenden na 70 dagen in de sneeuw gered. Ook bezoeken we het gebouw waar de onafhankelijkheid van Uruguay is getekend, een kunstacademie en het Carnaval Museum. Het is gezellig druk en we slenteren heerlijk genietend van het mooie weer door het sfeervolle oude centrum.
Ook op zondag gaan de activiteiten door en bezoeken wij het museo National de Historia en de haven met een vlootshow van de Marine en lunchen we in een authentiek restaurantje. Ondertussen hebben we in de gaten dat de boot met de campers weer 5 dagen vertraagd is. We nemen contact met de verhuurder en kunnen gelukkig 4 nachten bijboeken.
Op maandag proberen we een aantal practische zaken voor de reis te regelen. Echter de campingzaak die we bezoeken heeft niets van wat we nodig hebben. Het bedrijf wat een gasfles adapter zou verkopen heeft ook niet wat we zoeken en verwijst ons door naar een bedrijf 5 kilometer verderop in de stad. Bij de bank geld opnemen met mijn bankpas lukt ook niet, gelukkig werkt die van Sietse wel. En later in de middag weten de mannen een Starlink Mini satelietschotel te bemachtigen. Een bizarre dag.
De volgende dag gaan we bij het Agentschap langs wat ons verder zal begeleiden bij de aflevering en import van de campers in de haven. We mogen een flinke rekening betalen en krijgen de instructies voor vervolg mee. Ondertussen is de aankomst van de boot weer vertraagd en kunnen we op maandag 13 oktober pas weer bij het kantoor langs om de papieren op te halen voor het vervolg. We nemen contact op met de verhuurder van het appartement en gelukkig kunnen we nog een keer 3 nachten bijboeken.
Op woensdag gaan we met een huurauto op pad. Om 9.30 uur rijden we richting Punta del Este. Maar omdat je op de tolweg ook maar maximaal 90 km mag rijden hebben we twee uur nodig om bij de Punta Ballena te komen. Daar staat een bizar huis van Carlos Paez Vilaro, wat nu een museum en een hotel/restaurant is. Gezien de tijd laten we het museum schieten en rijden we verder naar Punte del Este. Daar staat een apart kunstwerk van “De Hand” in de duinen. We rijden naar het uiterste puntje van de kust, daar waar de Rio de la Plata en de Atlantische Oceaan bij elkaar komen. In de haven van het dorp zien we enkele zeerobben die door de vissers die hun lijnen voor de volgende dag prepareren van een maaltje vis worden voorzien. Rond 17.00 uur rijden we het stadje Minas binnen en genieten van het centrale parkje en de authentiek gebouwen er om heen. We kijken nog even bij een natuurpark net buiten de stad en rijden dan terug naar Montevideo. Uiteindelijk parkeren we de auto om 21.00 uur bij het verhuurbedrijf voor de deur.
In de nacht wordt Haye gebeld dat er een ruit van de auto is ingeslagen. De mannen gaan er heen en treffen de politie die de dader heeft gepakt. Ze gaan mee naar het bureau en laten een procesverbaal opmaken. Gelukkig hebben we een allrisk verzekering afgesloten en zo kunnen we zonder al te veel problemen de auto weer inleveren. In de middag gaan we naar het Immigratie kantoor om de paspoorten van de camper-chauffeurs te laten legaliseren en regelen we via de laptop, de aanvraag voor de Temporary Import Permission. ’s Avonds eten we een hapje bij de Peruaan en na afloop bezoeken we de protestbijeenkomst Pro Palestina op het plein van de Onafhankelijkheid. Een lange dag.
Na twee weken rondreizen zijn we weer in de plek waar we begonnen zijn. Deze keer verkennen we het oude centrum aan de rivier wat beter en genieten van de gezelligheid in het centrum en de rijke variatie aan antiek op de grote antiekmarkt. Tijd om voor eerst weer even naar huis terug te keren.
Saint-Émilion is vooral bekend om zijn prestigieuze rode wijnen , met Merlot als belangrijkste druivensoort. Het kleine dorp is dan ook omringd door beroemde wijngaarden.
Elk jaar bezoeken bijna een miljoen mensen het dorp en komen ze vooral het heiligdom met zijn zeven kapellen, waaronder de Basiliek van Saint-Sauveur, de Crypte van Saint-Amadour, die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, en de Kapel van Notre-Dame, die in de rots is gebouwd en waar de Zwarte Madonna van Rocamadour woont.
Carennac ligt als een plaatje hoog boven de rechteroever van de Dordogne aan de rand van de Haut-Quercy. Bij het bezoeken van dit dorp begrijp je direct waarom deze streek zo geliefd is bij toeristen. Carennac heeft alles om het plaatje compleet te maken: een kasteel, een kerk, een klooster, schilderachtige straatjes en een prachtig uitzicht op de Dordogne.
Het stadje Albi ligt aan de rivier de Tarn en de kathedraal steekt hoog boven de bebouwing uit en is van verre te zien. Albi is ook een kleine architectonische gem met veel oude gebouwen en gezellige straatjes.
Dolfijn over land 